/

Back to home page

Europe CDA D66 European Parliament Personal

De verwoede strijd van D66-politica Lousewies van der Laan

   Sun 16/07/2000

Roelof Bosma van het blad Plein spreekt met Lousewies van der Laan over het eerste jaar als europarlementariƫr, haar ambities voor Europa, het onjuiste NRC artikel en de vaak terechte kritiek op het EP .

Door Roelof Bosma

"Als ik voor mijn carrière had gekozen was ik wel bij de Europese Commissie gebleven, of de Nederlandse politiek ingegaan. Ik zit hier omdat ik van dichtbij heb gezien dat er ontzettend veel fout ging in het Europees parlement. Daar kun je eeuwig op blijven foeteren en kritiek op hebben, maar op een gegeven moment moet je ook met een alternatief komen. Ik moest zelf wat doen."

Dapper, bevlogen, idealistisch en misschien wel een tikkeltje naïef. In elk geval is ze een ras- D66-er. Lousewies van der Laan. De 34-jarige Rotterdamse is één van de 31 Nederlandse Europarlementariërs die ons land in Brussel vertegenwoordigd. Vorig jaar ruilde ze haar prachtbaan als woordvoerder van Eurocommissaris Hans van den Broek in voor het ondankbare werk van Europarlementariër. Van der Laan probeert een nieuwe wind te laten waaien door het parlement. Eentje van openheid en duidelijkheid, ten gunste van de Europese burger. Voorlopig ondervindt ze vooral tegenwerking, maar aan stoppen denkt ze niet: "Ik weiger cynisch te worden. Als je denkt dat je niets kunt veranderen dan moet je iets anders gaan doen. Ik wordt vaak kwaad op hoe het er hier aan toe gaat, aan de andere kant overtuigd mij dat van het feit dat ik juist op de goede plek zit." Al op 31-jarige leeftijd in 1995 wordt Lousewies van der Laan lid van het kabinet van Van den Broek. Twee jaar later schopt ze het zelfs tot woordvoerder van de ex-CDA-minister. En dat doet toch wel wat vreemd aan; een D66-er die woordvoerder is van een CDA-er. In Nederland staan de liberaal-democraten en de christen-democraten immers vaak lijnrecht tegenover elkaar. In Brussel werkt het volgens Van der Laan allemaal anders: "Hans van den Broek was Eurocommissaris en daarmee onafhankelijk. Voor zijn aantreden moest hij een eed afleggen voor het Europese Hof voor Justitie dat hij volstrekt neutraal en onafhankelijk zou handelen. Hij zat daar echt als Europeaan. Ik ben zelf ook een overtuigd Europeaan. Dat was dus geen enkel probleem. Ik moet zelfs zeggen dat het voor mij een fantastische leerschool was. Hans van den Broek is een man met ongelooflijk veel ervaring en met heel veel contacten. Om vier jaar lang zo close met iemand te mogen werken die zo veel in huis heeft….. Dat is echt de beste leerschool die je je kunt voorstellen."

In Nederland zijn het CDA en D66 anders water en vuur. "We zijn allebei pro-Europese partijen. Wat dat betreft verschillen we niet zoveel van elkaar. Het enige meningsverschil dat ik ooit met Van den Broek heb gehad ging over drugs. Maar Europa gaat niet over drugs……" Kandidaatstelling Lousewies, die we vanaf hier Van der Laan zullen noemen ('Het komt vast door mijn vreemde voornaam dat ik in de media steevast als Lousewies en niet als mevrouw Van der Laan wordt aangehaald.'), was zeer in haar nopjes met die nieuwe functie, maar toch lonkte er meer. Dat dat 'meer' een baan als Europarlementariër werd wekte alom verbazing. Viel er aan die baan eer te behalen? Deze overstap paste toch helemaal niet bij een vrouw die tot op dat moment duidelijk een stevige basis aan het realiseren was voor een schitterende en rijke carrière? "Ik had in 1999 vier jaar lang het Europees parlement van heel dichtbij meegemaakt, begint Van der Laan met het rechtvaardigen van haar keuze. "Twee jaar lang deed ik in het kabinet van Van den Broek de contacten met het Europees parlement. En als woordvoeder van Van den Broek heb ik twee jaar lang het parlement ook van heel dichtbij meegemaakt. Ik vond dat het Europarlement heel veel kansen liet liggen. Kansen om zichzelf serieus te nemen, bijvoorbeeld door al het gesjoemel aan te pakken. Maar ze liet ook kansen liggen om de democratische legitimiteit van Europa te verbeteren en om uit te leggen waar Europa over gaat. Ik vind dat Europarlementariërs bij uitstek de mensen zijn die de grote kloof die er is in Europa kunnen overbruggen. Maar dat deden ze niet. Dat kwam door een heleboel redenen, maar vooral doordat er te veel oude mannen in dat Europees parlement zaten. Het werd dus tijd voor meer jongeren en meer vrouwen. Het parlement moest gevarieerder worden. Vandaar dat ik mij serieus verkiesbaar stelde."

U stapte in een wereldje met een erg negatief imago. Europarlementariërs werden en worden vooral gezien als oude, uitgerangeerde, zakkenvullende politici. "Daarom heb ik er ook heel lang en goed over nagedacht of ik het wel moest doen. Mijn salaris werd gehalveerd. En bij Van den Broek kon ik beroep doen op meer dan negenhonderd man personeel, terwijl ik hier ongeveer alles zelf moet regelen. Daar komt nog eens bij het Europees Parlement achteraf controleert, wat betekend dat je niet meer de toegang hebt tot alle informatie. Dat was ik in mijn tijd bij Van den Broek wel gewend. In heel veel opzichten was het een stap terug. Ik weet nog wel dat mijn moeder zei: 'Waarom wil je daar naartoe, dat is toch voor uitgerangeerde politici? Jij staat aan het begin van je carrière! Hoe moet ik dit in hemelsnaam uitleggen aan mijn vrienden!?"

En toen zei u…? "Ik heb gezegd dat het Europees parlement steeds belangrijker wordt. Door de verdragen van Maastricht en Amsterdam zou de macht steeds meer naar het parlement verschuiven. En ik vond het dus heel jammer dat het Europees parlement, dat zo belangrijk is, zo verguisd werd, en dat er zoveel kansen bleven liggen….. Daar kun je eeuwig op blijven foeteren en kritiek hebben, maar op een gegeven moment moet je ook met een alternatief komen. Ik moest zelf wat doen. Ik vond dat ik met mijn tien jaar ervaring in Brussel ook iets kòn doen. "

Euromoe Vanaf juni 1999 gaat Van der Laan dapper en vol goede moed aan de slag als Europarlementariër. Tijdens de verkiezingscampagne viel ze al op door haar tomeloze inzet en ambitie. Als parlementariër zoekt ze voortdurend zelfbewust de publiciteit, onder meer door een eigen website. En in de wandelgangen klaagt ze hardop over de gebrekkige besluitvorming en de beperking van de macht in het Europees parlement. Maar in december, nog geen half jaar na haar aantreden, verschijnt er in het NRC Handelsblad een artikel met als kop: 'Lousewies is Euromoe'. In het interview vraagt ze zich hardop af of ze in 2004 nog wel weer kandidaat wil zijn voor een zetel in het Europees parlement en ook geeft ze toe niet verwacht te hebben dat de organisatie van het parlement zo slecht zou zijn, dat er zoveel 'politieke spelletjes' gespeeld zouden worden en dat ze zoveel zou moeten reizen. Van der Laan blijkt weinig zin te hebben om op het artikel terug te komen: "Dat is een artikel waarin mijn citaten uit de context zijn gehaald en dat is later ook rechtgezet."

In het verhaal zat toch een grote kern van waarheid. Het viel u op z'n zachtst gezegd allemaal nogal tegen? "Ik heb ontzettend veel kritiek op de wijze waarop het Europees Parlement functioneert. Er zijn mensen die daardoor moedeloos worden, maar er zijn ook mensen die als ze kritiek geven er ook iets aan willen doen. In het interview gaf ik een lijstje met alles wat er mis was binnen het Europees Parlement. Al die citaten in het NRC kloppen. Het parlement is bureaucratisch, het gaat allemaal veel te langzaam, er worden smerige politieke spelletjes gespeeld, het reizen tussen Brussel en Straatsburg is een crime, het is dodelijk vermoeiend… De conclusie van de journalist was dat ik daarmee mijn hoop had opgegeven. Terwijl ik juist harder wilde vechten tegen al die misstanden in het Europees parlement."

U was vooral moe van al die politieke spelletjes? "Inderdaad, van die politieke spelletjes die echt alleen maar voor de politieke spelletjes zijn. Van dat vervelende, kinderachtige, persoonlijke gevit over komma's. Een voorbeeld? Onlangs werd er in Straatsburg gestemd voor de allereerste Europese anti-discriminatiewet. Tijdens de stemming staat opeens Arie Oostlander van het CDA op. Hij zegt; voorzitter we kunnen niet stemmen want er zijn twee vertalingen te laat binnengekomen. De rapporteur gaf dat toe dat de vertalingen een half uur te laat waren binnengekomen, maar voegde daar meteen aan toe dat iedereen al in het bezit was van de losse stukken. In nieuwe vertaling waren alle teksten geïntegreerd. Inhoudelijk veranderde dus niets aan de teksten. De rapporteur pleitte er dan ook voor om meteen te gaan stemmen omdat het om een zeer belangrijke wet ging. Maar het CDA ging dwars liggen en heeft geprobeerd om te voorkomen dat wij over de wet zouden gaan stemmen. Dan denk ik: 'Potverdorie, er is toch wel wat belangrijkers dan vertalingen? Dat zijn spelletjes waarvan ik denk: 'daar wil ik niet aan meedoen'."

Was het niet naïef van u om te denken dat het zo niet zou werken? "Misschien wel. Maar dat neemt niet weg dat het mij iedere keer weer verbaast als mensen niet idealistisch en bevlogen zijn. Dat is waarschijnlijk naïef.

Zit u dan niet op de verkeerde plek? " Nee. Je moet geloven in wat je kunt, in je eigen overtuiging. Ik weiger cynisch te worden. Als je denkt dat je niets kunt veranderen dan moet je iets anders gaan doen. Zeventig procent van de wetgeving komt uit het Europees Parlement, toch is de aandacht daarvoor minimaal. "Een van de grootste uitdagingen van dit parlement is, om dat te veranderen. Maar het is niet zo vreemd dat die aandacht minimaal is. Het is gewoon een ingewikkelde materie. Veel mensen weten al niet eens wat de Raad van State doet en wat het verschil is tussen de Eerste en Tweede Kamer. Je moet dus blijven uitleggen en uitleggen. Dat begint al bij het onderwijs. Het is ook onze taak om niet in jargon te spreken. Ik heb het bijvoorbeeld nooit over de 'Acces to document directive', maar over de 'Europese wet op de openbaarheid'. De complexiteit maakt het dus moeilijk. Het tweede probleem van het Europees parlement is het verleden waarin een erg slecht imago is opgebouwd. Er werd inderdaad gesjoemeld."

Hoe zo 'werd'? Is dat gesjoemel nu voorbij dan? "Dan moet je een onderscheid maken tussen de Nederlandse Europarlementariërs en de rest. Wij hebben namelijk bij de verkiezingen een verdragscode ondertekend waarin bijvoorbeeld staat dat reiskosten alleen voor reiskosten gebruikt mogen worden, en dat alle onze medewerkers normale contracten krijgen etc. Dingen die door andere landen als ongehoord worden beschouwd."

Er wordt in dit geval wel gesproken over de 'knoflookgrens'. De grens die Europarlementariërs uit de noordelijke landen scheidt met die uit het noorden. Waarbij het zuiden staat voor fraude, verspilling en een lichtzinnige levensstijl en het noorden voor calvinisme en terughoudendheid. "Haha, wij noemen die landen wel eens de 'Club Med'; de landen aan het mediterrane gebied. Je merkt dat er inderdaad een heel groot verschil is tussen deze landen. Dat komt gedeeltelijk voort uit het feit dat bijvoorbeeld de Portugezen maar een derde verdienden van wat de Duitsers verdienen. De Portugezen blijven dus hun reiskosten gebruiken om hun salaris aan te vullen. Net zo lang tot hun salaris gelijk is gesteld met dat van de Duitsers. We zijn nu aan het vechten binnen het parlement om voor elkaar te krijgen dat iedereen hetzelfde salaris en dezelfde belastingen en reiskosten ontvangt." Macht Gelijkheid en duidelijkheid in het parlement, daar is het Van der Laan dus om te doen. Fraude met vergoedingen, vrijstelling van belasting op sterke drank, het eeuwige gereis tussen Brussel en Straatsburg, het intekenen op presentielijsten om vervolgens naar huis te gaan, als het aan Van der Laan ligt behoort het allemaal tot de verleden tijd. Zeker nu het Europees parlement door de verdragen van Maastricht (1992) en van Amsterdam (1997) steeds meer macht krijgt. Het parlement lijkt zich echter nog niet echt bewust van het feit dat het een steeds meer wetgevender taak begint te krijgen. Van der Laan, die bij haar aantreden als Europarlementariër zei dat ze daar wilde werken waar de macht zit, ergert zich daaraan: "Sommige Europarlementariërs weten nog niet hoe ze die macht moeten gebruiken, of ze durven het niet te gebruiken. Onze grootste macht is nu de begrotingsmacht. Maar veel van de Europarlementariërs komen uit de nationale politiek en hebben daar nauwelijks verstand van. Die weten nog niet eens wat de hoofdstukken van de begroting zijn. Eigenlijk zouden beginnende Europarlementariërs eerst drie weken seminars moeten krijgen om te leren hoe het werkt. Nu wordt iedereen aan z'n lot overgelaten."

GPV-Europarlementariër Blokland vindt dat sinds de macht van het Europees parlement is toegenomen ook de druk van Nederlandse politici op de Nederlandse Europarlementariërs is toegenomen. Ervaart u dat ook zo? "Ja, dat vind ik ook. De Nederlandse politiek heeft het Europees parlement ontdekt. De Franse parlementariërs krijgen zelfs voor elke stemming een instructie van hun regering. Zo erg is het bij ons nog niet. Maar voor elke milieucommissievergadering krijgen we tegenwoordig wel een briefing van de Nederlandse regering over wat de Nederlandse aspecten zijn. Dat soort dingen beginnen steeds meer te komen."

Als elk land alleen z'n eigen hachje wil redden, ben je toch ver weg van één Europa? "Nee dat is niet zo. Stel dat er een nieuwe waterrichtlijn is. Dat betekent dat alle landen een bepaald niveau van waterkwaliteit moeten halen. Dat kun je wel afspreken, maar die Duitsers zitten aan het begin van de Rijn en wij zitten aan het uiteinde. Dus als wij het water net zo schoon moeten krijgen als de Duitsers kost dat ons veel meer geld. Dat is onzinnig."

U zegt 'wij', maar u zit daar toch vooral als Europeaan en niet als Nederlander? "Ik zit daar voor de Nederlandse kiezers, voor D66-ers. Dat zijn Europees denkende, milieuvriendelijke, sociaal-liberale mensen."

Die Europees denkende kiezers van u willen toch de héle Rijn schoon hebben? "Ja, maar die willen niet dat Nederland negentig procent van de kosten moet betalen om die Rijn schoon te houden. Zeker niet wanneer die rivier schoner zou zijn als Duitsers er wat minder troep in zouden gooien."

Conclusie dus: iedereen voor zich. Als ik er als land maar niet slecht uitkom. "Dat is niet waar. Heel vaak wordt er wel water bij de wijn gedaan. Waar je dat goed aan kunt zien zijn de structuurfondsen. Nederland draagt veel geld bij aan Europa, en dat geld wordt aan de arme gebieden gegeven, puur uit solidariteit. Daar wordt Nederland niets beter van. Net zoals je probeert achterstandswijken in Nederland te helpen, probeer je op deze manier ook achterstandgebieden in Europa te helpen. Met het oog op de uitbreiding van de EU rijst nu de vraag of er landen zijn die bereid zijn genoegen te nemen met een kleiner stukje van de cake. Landen als Griekenland, Spanje, Portugal, Italië, die twintig jaar lang ontzettend veel van ons hebben gekregen." Uitbreiding De uitbreiding, het hoge woord is eruit. Op 12 en 13 december 1997 werd op de Europese Raad in Luxemburg van gedachten gewisseld over de uitbreiding van de Europese Unie. Tien landen, Hongarije, Polen, Roemenië, Slowakije, Letland, Estland, Litouwen, Bulgarije, de Tsjechische Republiek en Slovenië, hadden op dat moment al een toetredingsaanvraag bij de Europese Unie ingediend. Later kwamen Cyprus en Turkije daar nog bij. De Europese Raad besloot in Luxemburg om de raad van de Europese Commissie op te volgen en uit te spreken dat deze landen allemaal ooit lidstaat van de Europese Unie worden. Sindsdien lijkt het in Europa alleen nog maar te gaan over de uitbreiding. Nederland draagt daar graag haar steentje aan bij. Met terugwerkende kracht werd er in eerste instantie vooral gediscussieerd over de vraag of we de Unie überhaupt wel moeten uitbreiden. Omdat bleek dat het besluit daarover al lang genomen was, verschoof de discussie zich naar de vraag op welke termijn de Europese Unie zou moeten uitbreiden en wat de voorwaarden moeten zijn om landen toe te laten tot de Unie. Van der Laan is heel duidelijk over die voorwaarden: "Er moet eerst gezorgd worden dat je een goed functionerend democratisch Europa hebt. En er moet publieke steun zijn voor die uitbreiding. Die steun is er momenteel helemaal niet. Ik vind dat de regering daarin haar taken absoluut niet serieus neemt. Ze nemen besluiten waarover niemand in Nederland enthousiast is en vervolgens komen ze nu met wat promotieactiviteiten om mensen nog eens enthousiast te maken voor de uitbreiding."

U pleit constant voor transparantie en hervormingen. Het uitbreidingsproces kon dat wel eens in de weg gaan staan. "Daarom moet je zorgen dat je de druk om te gaan uitbreiden gebruikt, om de druk op de hervormingen op te voeren. Daarmee heb je een stok achter de deur."

Wat vindt u van de uitspraken van Wim Kok, dat beter vandaag dan morgen nog kan worden gestart met de uitbreiding van de Europese Unie? "Ik vindt dat Wim Kok nogal een wiskundige benadering heeft op de uitbreiding. Hij heeft het altijd over 2003, 2004, 10 toetreders, 11 toetreders, zoveel commissarissen, zoveel talen…. Ik vind dat je landen moet toelaten op het moment dat ze aan de criteria voldoen. En niet op het moment dat er een bepaalde datum is benaderd. Om eerst criteria af te spreken en dan vervolgens over een datum te gaan spreken vind ik volksverlakkerij. Dit is nou precies het punt waardoor mensen zeggen; kennelijk maakt de inhoud toch niets uit, er staat immers al een datum vast. Kok doet net alsof de toetreding een doel op zich is, dat is een volledig foute voorstelling van zaken. Het doel van de uitbreiding is welvaart en vrede. Wat ik graag van de regering zou willen zien is dat ze de hele discussie over de uitbreiding van de EU opengooien, dat ze mensen laten meepraten. De allerbeste manier om dat af te dwingen is om een referendum te houden over die uitbreiding. Dan wordt de regering gedwongen om de mensen te overtuigen van het belang van die uitbreiding en krijgen de burgers ook echt een stem in dit onderwerp. Stel dat Polen straks lid wordt van de Europese Unie en recht krijgt op landbouwsubsidies. Dan is de vraag hoe hoog die subsidies moeten zijn. Ik vind dat de Nederlandse boerenorganisaties daarover moeten kunnen meepraten. Of hoe moet een land als Polen zich gaan aanpassen aan het milieubeleid? Ik vind dat de Nederlandse milieuorganisaties daarover moeten kunnen meepraten. Het kan zijn dat mensen helemaal niet willen meepraten. Dat is niet erg, maar geef ze tenminste de kans. Nu wordt alles besloten achter gesloten deuren."

Dat is het beeld van Europa. Een elite die beslist over onze toekomst. "Ja, maar wie maken die besluiten? Dat zijn de nationale ministers, daar zitten onze eigen ministers gewoon bij! Het negatieve beeld over Europa wordt gecreëerd door de nationale ministers, en zij schuiven het af op Europa, op al die Europese instellingen in Brussel. Brussel krijgt de schuld van iets wat de ministers gewoon doen!"

Denkt u dat door de uitbreiding van de EU, door nog meer vorm te geven aan de gedachte van één Europa, in steeds meer landen nationalistische gevoelens omhoog zullen komen? "Nee, want het is niet mijn bedoeling dat door de uitbreiding van de Europese Unie nationale identiteiten verdwijnen. Ik vind het juist heel fijn dat we in Europa geen 'United States of Europe' zijn, maar dat we gewoon onze eigen geschiedenis, cultuur en taal hebben. Die verscheidenheid maakt het veel interessanter om in een groot Europa te wonen dan om in Amerika te wonen. Ik hoor collega's wel eens praten over dat we naar een Europese identiteit, moeten, dan denk ik 'getsie'..."

Een uitbreiding van de Europese Unie lijkt alleen haalbaar als er eindelijk eens meerderheidsbesluiten worden ingevoerd. "Dat is eigenlijk wel zo ja. Als iedereen maar kan 'vetoën' dan worden er nooit meer besluiten genomen. Momenteel kan Griekenland in zijn eentje het buitenlandsbeleid van 14 andere lidstaten ten aanzien van Turkije tegenhouden. Als het unanimiteitsbeginsel met 15 landen al niet werkt, hoe moet dat dan straks met 23 landen?

Is het praktisch wel realiseerbaar dat al die landen straks in Brussel moeten vertoeven? Waar moet het geld vandaan komen om al die, vaak nu al te krappe, instellingen uit te breiden? "Volgens de regering is het allemaal realiseerbaar binnen de huidige begroting, ik betwijfel dat. De oplossing ligt volgens mij bij de landbouw. Dat is de grootste kostenpost. Veertig procent van de subsidies gaat naar de landbouw. Dat is funest, want die subsidies gaan alleen maar naar de grote, milieuonvriendelijke en dieronvriendelijke, boeren en niet naar de kleine, biologische, diervriendelijke boeren. Als je alleen nog maar subsidies geeft aan de biologische boeren, dan blijft er 20 procent van het huidige landbouwbudget over. Daarvan kun je hier in Brussel gaan uitbreiden. Daar komt nog eens bij dat we de Derde Wereld uitsluiten van onze producten en dat de consument te veel betaalt voor zijn boodschappen. Als je al die dingen bij elkaar optelt, kun je niet anders dan concluderen dat het hele landbouwbeleid op de schop moet. Maar daar willen ze hier niet aan. Er wordt maar wat gerommeld en overal geld vandaan gehaald. Ze denken hier niet 20 jaar vooruit." Den Haag Kritiek heeft Van der Laan dus genoeg. Niet alleen op hoe het er binnen haar eigen Europees parlement aan toe gaat, maar ook op de manier waarop het Europees parlement zelf wordt behandeld. Vanuit Den Haag mist ze het respect voor het werk dat in Brussel wordt gedaan. En ook de aandacht van de Nederlandse media voor Brussel vindt Van der Laan marginaal: "De Brusselse correspondenten doen ontzettend hun best om de Europese onderwerpen naar Nederland toe te krijgen. Die maken er echt heel veel werk van", complimenteert Van der Laan de Nederlandse correspondenten. "Maar ze kunnen het werk niet aan. De NRC heeft hier maar 2 correspondenten, GPD (Geassocieerde Pers Diensten RB) heeft er 2, het ANP heeft er vier….. Als je dat vergelijkt met het aantal wat ze in Den Haag hebben zitten….. Terwijl wij over veel meer wetgeving gaan!"

Diezelfde houding vind je ook bij Haagse politici. Hoe kan dat toch? "Dat is gedeeltelijk een gebrek aan kennis, maar het is ook angst voor het onbekende. Het is natuurlijk best wel eng om toe te moeten geven dat je eigen macht en je eigen belangrijkheid aan het afnemen is. Daarom wordt er door politici en pers in Den Haag nog steeds te bagatelliserend gedaan over Europa."

Twee jaar nadat was besloten tot invoering van de Euro werd er in Den Haag nog eens over gediscussieerd. "Dat is natuurlijk krankzinnig. Het is volstrekt belachelijk. Je ziet nu hetzelfde gebeuren bij de uitbreiding van de Europese Unie. Er is al lang besloten dat we gaan uitbreiden, en nu komt de Nederlandse regering nog eens met voorstellen om er een discussie over los te maken. Ja, wat discussie!? Waarom zou je een discussie aangaan over een besluit dat al lang genomen is? Dit is voor mij de essentie van het gebrek aan democratie binnen Europa. De bevolking wordt pas bij een onderwerp betrokken als het besluit daarover al lang genomen is. Onderwerpen moeten veel meer naar 'voren' worden getrokken. Daar moet de Tweede Kamer veel alerter op zijn."

Is er wel genoeg communicatie tussen Brussel en Den Haag? "Het rare is dat de meeste Europese besluiten worden genomen in de Raad van Ministers. Diegene die over de ministers gaat is de Tweede Kamer. Dus het enige wat de Tweede Kamer hoeft te doen is aan de ministers vragen wat ze allemaal in Brussel uitspoken. Bij de Tweede Kamer gaat het fout. De Tweede Kamer moet veel meer haar Europese verantwoordelijkheid nemen. In september hebben we altijd een debat over de staat van de Europese Unie. Wat doet de Tweede Kamer? Die zenden hun buitenlandwoordvoerders! En wie komt er als minister? Van Aartsen, de minister van Buitenlandse Zaken! Dat is krankzinnig! Van Aartsen gaat over nog geen vijf procent van Europa. Kok en Zalm, die moeten daar zijn, die gaan over consumentenzaken, over milieu. Van Aartsen gaat over resoluties over Sierra Leone. Dat komt voor uit een 'pre-Maastrichts' denken. Ik vraag me af hoeveel Tweede-Kamerleden het Verdrag van Amsterdam echt hebben doorgelezen voordat ze ermee instemden." Internet Als lid van het Europees Parlement voor D66 hecht ik grote waarde aan een open en toegankelijk Europa. Via deze site zal ik u op de hoogte houden van waar D66 in het Europees Parlement mee bezig is. Maar openheid betekent ook luisteren. Daarom nodig ik u van harte uit langs te komen op mijn (digitale) spreekuur of om uw ideeën over het heden en de toekomst van Europa naar mij te emailen op lousewies@vanderlaan.net. Zo opent www.vanderlaan.net, de eigen homepage van Lousewies van der Laan. Vanaf de site kunnen EP-documenten worden gedownload, kun je de vele brieven van Van der Laan lezen (aan onder meer burgemeester Rutelli van Rome over het feit dat er wel neonazi's door de stad mogen lopen, maar dat homo's er geen optocht mogen houden), verder kun je publicaties met betrekking tot Van der Laan lezen en met behulp van de speciale 'Lousewies' Euro Calculator' kun je zelfs uitrekenen hoeveel gulden je Euro waard is en andersom. Het mag dan wat ludiek overkomen, zo is de site absoluut niet bedoeld. Van der Laan: "In oktober vorig jaar kwam ik er bij toeval achter dat je de documenten van het Europees parlement niet kon krijgen. Mijn medewerker belde vanuit Amsterdam dat hij niet bij de stukken kon. Ik heb daarop in januari een brief gestuurd naar de voorzitter van het Europees parlement ( Nicole Fontaine RB). In april kreeg ik daarop pas een antwoord. Ik moest ophouden met zeuren en zeker niet proberen om de stukken zelf op internet te plaatsen. Dat vond ik toch wel zo krankzinnig. Daarom heb ik met andere collega's de website opgezet. Het was gewoon bittere noodzaak dat dat gebeurde!"

Denkt u dat de Nederlandse bevolking die site massaal gaat aanklikken? Als u weet dat de meest bekeken site de Playboysite is……... "Onze site is ook alleen bedoeld voor mensen die willen meepraten over Europese besluitvorming. Een van de dingen die we erop hebben gezet zijn bijvoorbeeld basistips voor beginners. Stel dat de GPJC vindt dat het ernstig misgaat met chemo's. Dan wil je weten hoe de conceptwetgeving eruit ziet en welke amendementen erover worden ingediend. De enige manier om daar achter te komen is door je contacten te bellen, of door naar die website te gaan waar je het in een keer kunt afhalen."

De website is dus niet bedoeld om het grote publiek dichter bij Europa te brengen? "Dat wil ik dus wel. Europa op zich is voor het grote publiek niet interessant. Maar wat voor hen wel interessant is, is bijvoorbeeld voedselveiligheid, of werktijden, of acties tegen vrouwenhandel… Men moet eens ophouden om dat soort zaken onder het sausje Europa te gooien. Als er in de Kamer stukken over de Europese wetgeving binnenkomen worden die meteen doorgegeven aan ons, omdat er toevallig 'Europa' opstaat. Maar als ze even doorlezen weten ze dat de stukken bijvoorbeeld over milieuwetgeving gaan. Dat het toevallig uit Europa komt mag daar niets mee te maken hebben." Op uw internetsite staat heel groot 'D66: De enige Europese partij van Nederland'. Hoezo? "Het is grappig dat u dat vraagt. Wij hebben die uitspraak een tijd geleden op onze site gezet met de verwachting dat daar wel veel reactie op zou komen. Maar u bent de eerste die deze vraag stelt. Enfin, wij hebben gekeken naar wat er over Europa in de verkiezingsprogramma's van andere partijen stond. Daaruit bleek dat wij de enige partij zijn die altijd al pro-Europees is geweest, uit een democratische overtuiging. We zijn een hele internationale partij. Wij hebben het niet over 'wij, Nederlanders voor onszelf', maar ook over 'solidariteit naar de Derde Wereld', solidariteit over de grenzen heen, dat is een hele andere benadering dan dat je bij ander partijen ziet. Het echte oer-Europese gevoel zit bij ons."

Waar komt dat gevoel vandaan? "D66 gaat over individuele keuzevrijheid van mensen. Dat is niet alleen je eigen vrijheid, dat is ook de vrijheid van iedereen om je heen. Als er bijvoorbeeld homoseksuelen in Roemenië in de gevangenis belanden is dat ook ons probleem."

Toekomst Na haar studie rechten in Leiden studeerde Lousewies van der Laan een jaar International-economic Relations aan de John Hopkins University in Bologna. Vervolgens liep ze stage bij Greenpeace en bij het kabinet Andriessen in de Europese Commissie. Na haar stage kreeg Van der Laan een baan aangeboden bij de Europese Commissie. Maar al na drie jaar vertrok ze uit Brussel en ging ze werken voor de International Bank for Reconstruction and Development in Londen. Ook haar verblijf in de Engelse hoofdstad was van korte duur. Na zes maanden werd van der Laan gevraagd voor het kabinet van Van den Broek. 'Het kabinet is de minst bureaucratische, de meest politieke en één van de leukste banen die je kunt hebben in de commissie, dus toen heb ik meteen ja gezegd.' Vanaf dat moment ontpopt zich een loopbaan in Brussel die ondanks het artikel in NRC Handelsblad, dus gewoon voortgang krijgt. Of denkt ze er stiekem toch aan haar prille, maar toch al gelauwerde carrière, een andere wending te geven? Tijdens het gesprek liet ze al een keer de namen van de ex-europarlementariërs de Vries en Brinkhorst vallen, beiden zitten nu in Den Haag als minister….. Over haar toekomst hult de D66-politica zich echter in nevelen: "Haha, ik heb er geen idee van hoe mijn toekomst eruit ziet. Ik vind het zo ontzettend leuk hier in Brussel en ik heb hier nog zo veel te doen….." Toch mogen we daar niet uit afleiden dat Van der Laan tot aan het einde van haar ambtstermijn in 2004 Europarlementariër blijft: "Er zijn nog zoveel meer leuke dingen te doen. Misschien wil ik tegen die tijd wel kindertjes….."

 

Application: old-lousewiesNL [Reload, Run Tests]
Framework: Wheels 1.1.8
CFML Engine: Adobe ColdFusion 9,0,2,282541
Default Data Source: dev-lousewiesNL
Active Environment: Development [Design, Testing, Maintenance, Production]
URL Rewriting: On
URL Obfuscation: Off
Plugins: None
Route: newsPost
Controller: Articles
Action: displayArticle
Key(s): de_verwoede_strijd_van_d66_politica_lousewies_van_der_laan
Additional Params: page = 1
tagname = cda
Caching Stats: misses: 0, culls: 0, hits: 4
Execution Time: 312ms (action ~297ms, view ~47ms)