/

Back to home page

Europe D66 European Parliament Personal

Campagnelogboek 1999 - deel 4

   Sun 02/05/1999

Tijdens de campagne voor de Europese verkiezingen in 1999, hield lijstrekker Lousewies van der Laan voor het Financieel Dagblad een campagnedagboek bij. Dit is het vierde deel.

De campagnes voor de Europese verkiezingen beginnen pas eind mei, drie weken voordat de Nederlanders op 10 juni naar de stembus kunnen. Helaas valt dat nu samen met het debat in de Tweede Kamer over de Bijlmer-enquête. Dit vergroot het risico dat de binnenlandse politiek het nieuws gaat domineren in plaats van Europese vraagstukken. Wel is er goed nieuws over het lijsttrekkersdebat: na twee maanden touwtrekken is het voorlichtingsbureau van het Europees Parlement erin geslaagd een Europees lijsttrekkersdebat op de publieke omroep te krijgen. Bij de Tweede Kamer-verkiezingen was dat vanzelfsprekend. Ook bij de Provinciale Staten-verkiezingen lag het in de planning, maar het werd afgelast in verband met het overlijden van Enneüs Heerma. Zou het nu wel instemmen met een tv-debat een teken zijn dat Europa toch in de belangstelling komt? Ondertussen zijn de partijen bezig hun verkiezingsprogrammas af te ronden. Groenlinks en D66 hebben aparte Europese manifesten, de andere partijeen gebruiken gewoon de teksten van de Europese partijen, dus PvdA die van de Europese Socialisten en CDA van de Europese christendenmocraten.

In Berlijn, tijdelijke bouwput om straks te kunnen pronken als nieuwe Duitse hoofdstad, vergadert de partij van Europese Liberaal-Democraten (ELDR, de "R" komt uit de tijd dat er Portugese Reformisten bij zaten) over haar verkiezingsprogramma. De vergaderplek moet ook de Duitse FDP helpen om deze keer wél boven de Duitse kiesdrempel van 5% uit te komen. Bij de ELDR zit naast de FDP ook D66, VVD en de Engelse Liberal Democrats.

Het congres wordt gedomineerd door de rampzalige situatie in Kosovo. Van de meeste Kosovaarse collega's, die normaal gesproken ook op deze congressen zijn, weet men niet eens of ze nog in leven zijn. Verschillende afgevaardigden, met name Britten en (opmerkelijk genoeg) Zweden, roepen op tot het inzetten van alle noodzakelijke militaire middelen. Vanuit Macedonië is Armend Mustafa, internationaal secretaris van de Liberale Partij van Kosovo, er als enige in geslaagd naar Berlijn te komen. Hij krijgt een staande ovatie voor zijn komst en voor zijn emotionele oproep om de Kosovo-Albanezen desnoods met grondtroepen bescherming te bieden. Dat is ook de formulering die uiteindelijk, na een felle discussie, in de resolutie aangenomen wordt. Als gebaar van solidariteit wordt de Kosovaarse Liberale Partij als volwaardig lid van de ELDR geaccepteerd, ook al voldoet ze formeel niet aan alle eisen.

De discussie over het gezamenlijk verkiezingsprogramma toont aan hoe stimulerend het is om op Europees niveau van mening te wisselen. De degens worden onder andere gekruist over fiscale harmonisatie. De ELDR wil dat landen de vrijheid houden om fiscaal te concurreren, maar bepaalde minimumnormen moeten social dumping en concurrentievervalsing tegengaan. Leidend beginsel blijft subsidiariteit: doe alleen iets op Europees niveau, als het nationaal niet kan. De tegenstelling tussen sociaal-liberalen en conservatief-liberalen word heel duidelijk als het hoofdstuk over democratie met nipte meerderheid vóór het hoofdstuk economie word geplaatst. Frits Bolkestein geeft een brave Europese speech in zijn hoedanigheid van voorzitter van de Liberale Internationale. In de Nederlandse pers werd dan ook meteen gespeculeerd of dit zijn sollicitatiegesprek is voor Europees Commissaris. Naast een te verwachten roep om hogere nationale defensieuitgaven, pleitte Bolkestein ook voor meer Europese ambtenaren. Dit is weliswaar in overeenstemming met de recente aanbevelingen van het Comité van Wijzen, die de problemen bij de Europse Commisse aan een personeelstekort toeschrijven, maar staat haaks op de VVD-ambitie om minder aan Europa te betalen. Dat lijkt mij een leuke vraag voor de hoorzittingen als Bolkestein straks inderdaad naar straatsburg wil. Uiteindelijk heeft het Europees parlement daar het laatste woord over.

Ondertussen bereiken ons nieuwsflarden uit Straatsburg. De Christen-Democraten hebben het voorstel om alle Europarlementariërs hetzelfde salaris te geven, verworpen. Onbegrijpelijk, aangezien de salarisverschillen door leden uit armere landen gebruikt werden als excuus om hun salaris met onkostenvergoedingen "aan te vullen". Juichend geeft collega-lijsttrekker van de VVD mij een hand. Dit is "gefundenes Fressen" voor ons in deze verkiezingstijd. We mogen dan een andere visie hebben op het milieu, dit soort dingen verbroederen meteen. Tot het volgende lijstrekkersdebat natuurlijk.